17/04/2026- Gezag

Gezag

Aan alle trouwe lezers.

Het is de tweede week waarin ik schrijf vanaf mijn onderduikadres. Voor het feit dat de blog deze week niet op de maandag verschijnt, beschuldig ik de dikke muren van de bunker waarin ik zit. Hoewel het wat mijn terugkomst in België betreft misschien tactischer is om deze week wat vriendelijker naar het belgenvolk te doen, vrees ik dat deze editie harder dan ooit zal zijn. Daarmee is dit een historische editie. En laat ik nou toevallig deze week aandachtig naar de historie van Europa hebben gekeken. 

Autoriteitsprobleem

In de maanden dat ik nu al in België woon, is me meermaals opgevallen dat Belgen allemaal een probleem met autoriteit hebben. Dit is niet de manier waarop Nederlanders een probleem met autoriteit hebben. Het Belgische probleem met autoriteit is namelijk dat ze geen probleem hebben met autoriteit. Een voorbeeldje: Wanneer een docent uit mijn opleiding de studenten iets absurds verplicht, dan is er niemand die kritisch durft na te denken over het niveau van absurditeit van deze verplichting. Daarvoor in de plaats zal iedere Belg rustig doen wat de docent hem of haar verplicht.

In mijn onderzoek ontdekte ik al dat er geen grote consequenties zijn bij het negeren van de eerder genoemde verplichting. In het ergste geval raak je verzeild in een met drogredenen doordrenkte discussie, waarbij het onmogelijk is om op een eerlijke manier te winnen van de docent in kwestie. Het negeren van de verplichting van een docent zal dus op geen enkele manier schade kunnen aanbrengen aan de schoolresultaten van een docent, maar toch durft geen enkele Belg zich te verzetten tegen de macht van de docent.

Het lijkt wel of iedere Belg er simpelweg mee akkoord is gegaan dat een docent een soort almachtig dictator is. Voorzichtig heb ik enkele weken geleden aan wat medestudenten gevraagd waar hun passieve houding tegenover docenten nou precies vandaan komt. Na wat schaapachtige blikken ontdekte ik al gauw dat de hiërarchie tussen leraar en leerling in iedere vorm van onderwijs sterk aanwezig is. En begrijp me niet verkeerd, lieve randstedelingen en omwonenden, ik ben zeker een voorstander van een duidelijke hiërarchie in het onderwijs, maar er moet mijns inziens wel altijd ruimte blijven voor discussie. 

Autoriteitsverheerlijking

Dat het gezag waarmee de Belgen worden opgescheept zorgwekkend is, is onder anderen te zien aan het middelbaar onderwijs. Waar het in Nederland ook zeker niet ongebruikelijk is dat er een zekere afstand bestaat tussen docent en leerling, heb ik in België al meerdere extreme varianten horen passeren; de een nog schrijnender dan de ander. Een Belg uit mijn directe omgeving vertelde mij bijvoorbeeld hoe het op de middelbare school gebruikelijk was om klassikaal rechtop te staan, zodra de docent binnenkwam. Dit zou een teken van respect voor de docent moeten zijn. Voor mij is het niets meer dan een teken van autoriteitsverheerlijking. 

Het baart mij enorme zorgen hoeveel parallellen er te trekken zijn tussen het huidige België en het voormalige Nazi-Duitsland. Als je moet nablijven in België, noemen ze dat hier strafstudie. Bijzonder vind ik dat ik raar werd aangekeken, toen ik na het horen van dit woord meteen de link legde met concentratiekampen. Dat de Belgen zich durven vast te klampen aan een alleenheerser, heeft volgens mij alles te maken met gemakzucht. Zolang je zelf maar niet autonoom hoeft te denken, komt het vast wel goed. Het is dan ook geen toeval dat deze bananenrepubliek een rijke geschiedenis heeft aan bezetting en overheersing, waarbij de Belgen het allemaal maar goedkeuren. 

Derde Wereldoorlog

De enige reden dat België vooralsnog geen serieuze poging heeft gedaan om heel Europa tot één België te maken, is volgens mij puur omdat het landje zo verdeeld is, dat het ze nog niet lukt om België tot één België te maken. Aan alle Nederlanders, maar ook aan alle andere Europeanen wil ik graag zeggen: Wees gewaarschuwd voor de Belgen, want als ze eenmaal hun eigen land onder controle hebben, hebben ze straks heel Europa in bedwang. Ik zal deze week, met gevaar voor eigen leven, terugkeren naar Vlaanderen, met als belangrijkste doel de Walen en de Vlamingen niet te laten verenigen. Ik zal Europa beschermen voor een Derde Wereldoorlog! Ondertussen zal ik me blijven verzetten tegen de schreeuwende tirannen.